Om 3:30 opgestaan, ontbijt om 4:00 uur en vertrek om 4:30 voor beklimming naar Gourter hut(3810m) Rian is met ons opgestaan om ons succes te wensen en uit te zwaaien(Rian gaat met Wim en de gids Demian om 7:30 terug naar het treintje)
Het is net boven nul en het sneeuwt licht en is nog donker dus hoofdlampjes op, gekleed in outdoorbroek zweetshirt en dik wielrentrui vertrek ik gewapend met oude handschoenen, (ze mogen kapot gaan in het klauterwerk naar de volgende hut)stijgijzers ondergebonden, helm, pikkel wandelstukken een flinke rugzak met extra kleding en eten en drinken, en een berg adrenaline die pukkel op.
Samen met Chris en Boris (onze gids voor deze beklimming) aan een touw gaan we op pad, het eerste stuk gaat lekker omhoog door de sneeuw en af en toe wat rotsen we gaan lekker en Boris geeft een rustig maar lekker tempo aan, wat ik goed kan volgen Chris in het midden en ik aan het eind.
na ongeveer een kwartiertje maakt de sneeuw steeds meer plaats voor rotsen en het lopen dus steeds meer voor klauteren, het sneeuwt ondertussen behoorlijk en de stijgings persentages liegen er niet om maar we gaan lekker.
gaande weg gaat het harder waaien en komen we hoger en maakt de natte sneeuw plaats voor poeder sneeuw, we zijn zo druk met klimmen dat ik niet eens door heb dat mijn linkeroor ondertussen behoorlijk is ondergesneeuwd(de wind komt van links) en die 2 laagjes worden langzaam aan te weinig (ik ben nat van het zweet en de natte sneeuw) we stoppen even om wat te drinken en ondertussen zet ik mijn muts op onder mijn helm en trek mijn softshel aan en voel dan pas dat ik best een pijnlijk koude oor heb (ik geniet met volle teugen) het blijft stijl omhoog gaan en als ik denk nu wordt het lastig dat klauteren op die rotsen dan zijn er staalkabels aan de rotsen bevestigd waar we ons aan kunnen vasthouden en/of optrekken. gelijk met Brian en Helene komen we aan bij de Gourte hut op 3810 meter om 6:35 uur waar we te horen krijgen dat we moeten wachten op het weerbericht van 8 uur voordat er beslist word of we verder mogen.
Dus natte spullen uit en met een kop koffie uitblazen en wachten(eigenlijk best lekker na 2 uur buffelen).
Om 8:30 (na het weerbericht en overleg met de gidsen)besluiten we de harde wind en sneeuw te trotseren en te zien hoe ver we komen, de top is volgens de gidsen niet haalbaar maar ik wil het nog niet geloven ben fit en het adrenaline niveau is alleen maar gestegen met elke hoogtemeter en mijn maatje Chris is ook niet stuk te krijgen.
Nog wat spullen uit de tas en extra (termo)broek aan, buff om mijn nek en mijn softshell omgeruild voor mijn hardshell
vanaf nu is het alleen nog maar sneeuw waarop we lopen, geen klauterwerk meer alleen maar buffelen en lopen, met soms lichte stijging en dan weer pittige stijgingen, onze gids gaat voor ons gevoel langzaam wat later een prima snelheid blijkt wat je lang kunt volhouden.
we zijn nog maar net weg als het openbreekt en het zonnetje te voorschijn komt (allemachtig wat is het hier mooi) wel lopen en lopen en ik krijg steeds meer het gevoel we gaan vandaag op die top staan.
dan een korte pauze, wat drinken, eten en snoepen midden op die immense sneeuwvlakte het waait wel maar we hebben er eigenlijk geen last van, ik pak een sportgelletje en stik er bekant in (allemachtig wat is dat zoet in je luchtpijp, terwijl ik die dingen ook gebruik bij de marathon) Chris vraagt of het goed met me gaat als ik naar lucht staat te happen en als ik bij ben gekomen lachen we erom.
dan weer vrolijk verder, rustig maar constant, als we bij de noodhut aankomen zitten Brian en Helene daar ook, Helene is stuk, Brian wil door Chris had het zwaar en ik barst van de energie onze twee gidsen weten dat de top met deze condities niet haalbaar is en willen eigenlijk terug, maar voelen de druk van Brian en mij, wanneer Boris vraagt of er iemand een beetje thee voor hem heeft, zeg ik tegen hem, hier heb je mijn thee maar je moet me wel naar de top brengen. ik zeg het plagend maar ik wil echt verder.
als er geopperd word door Chris om de groepen te splitsen(Helene met Chris en Brian met Leo) besluiten de gidsen, nee we gaan verder als team met z'n zessen en als er 1 niet verder kan/wil gaan we terug, het is veel te gevaarlijk om op te splitsen.
Tevreden en weer bijgetankt en allemaal met de neus dezelfde kant op gaan we verder.
maar eigenlijk gelijk nadat we weg gaan gaat het behoorlijk sneeuwen en we gaan erg stijl omhoog,
er is geen voetsporen pad meer en de sneeuw is erg diep, we besluiten dat ik achter Boris ga en Chris achteraan om een "pad" te maken. als ik 1 stap omhoog doe zak ik weer minstens zover terug in de losse sneeuw(Boris komt wel langzaam omhoog want hij weegt maar net 55 kg)ik krijg de tip om mijn wandelstok dwars voor mij in de sneeuw te duwen en me daaraan dan omhoog te trekken(Kun je je dit voorstellen op ruim 4400 meter hoogte? ik denk het niet je moet het ervaren!)hoe zwaarder het word hoe leuker ik het vind ik ben allang niet meer met die top bezig en ook niet met de omgeving(je ziet en hoort niets meer ook niet van de sneeuwval maar anders waarschijnlijk ook niet)alleen maar buffelen in die losse sneeuw, ik ploeg en voel soms dat ik aan het touw aan Chris trek, weer een halve meter hoger!
dan op 4464 meter hoogte kijk ik naar Chris die aan het filmen is(met zijn gopro) en naar Boris die roept naar de gids van Brian en Helene,
Het is afgelopen we gaan terug!
Chris en ik vieren mijn mooiste verjaardag tot nu toe hier en nu!!!!!!
Wanneer we zijn omgedraaid glijd Chris uit en trekt mij ook onderuit, en ja wat doe je als gids van 55 kg als er 2 bulken van 85kg(schoon aan de haak) aan het schuiven gaan? dan schuif je met z'n drieën een aantal meter naar beneden en wanneer je dan van die stijgijzers met scherpe punten onder hebt kan dat vervelend uitpakken voor de persoon die onder jou glijd.
kortom we kwamen tot stilstand, ik met twee punten van het stijgijzer van Boris in mijn linker broekspijp, een gaatje erin en pijnlijk maar we gaan terug ik voel het maar heb er niet erg last van, wel zie ik dat mijn broek daar een beetje verkleurd maar het gaat goed.
na ongeveer twee erg zware afdalingsuren komen we rond kwart over twee(in de middag) aan in de Gourte hut.
moe maar voldaan gaan we pasta eten en 2 liter water drinken, bellen mat Rian en dan wachten op het avondeten om 18:30 (nog even een powernap gedaan van 45 minuten)
na het eten was ik mij met de punt van mijn handdoek bij het WC wasbakje en kruip dan in mijn stapelbed waarvan er misschien wel 10 op een rij staan en zo 2 rijen dik, en zo zijn er misschien wel 4 zalen en alleen een scheidingswandje zonder plafond in 1 grote ruimte,
iedereen gaat andere tijden naar bed en er vertrekken op verschillende tijden groepen (ook midden in de nacht) dus je begrijpt we slapen niet veel.
